Een graf dat blijft, ook als niemand het grafrecht meer kan overnemen

Een grafrecht is het recht om in een bepaald graf te (laten) begraven en daar asbussen bij te (laten) zetten. In de wet heet dit het uitsluitend recht op een particulier graf. Het wordt schriftelijk verleend door de houder van de begraafplaats, bijvoorbeeld de gemeente of een kerkelijke instelling, voor bepaalde tijd (minimaal tien jaar) of voor onbepaalde tijd. Wie het recht heeft, heet de rechthebbende. Een grafrecht is geen eigendom van de grond: de grond blijft van de begraafplaats.

Bij een algemeen graf bepaalt de houder van de begraafplaats wie er wordt begraven. Er is geen rechthebbende en het graf wordt voor een vaste periode uitgegeven, die de verordening bepaalt; verlengen is vaak niet mogelijk. Bij een particulier graf, ook wel eigen graf, koopgraf of familiegraf genoemd, heeft één persoon het uitsluitend recht. Die rechthebbende bepaalt wie er in het graf komt en kan het recht laten verlengen. Een algemeen graf kan daarom niet worden geconserveerd; een particulier graf wel.

De rechthebbende is degene op wiens naam het grafrecht staat. Dat blijkt uit de grafakte of uit de administratie van de begraafplaats. Vaak is het degene die het graf bij de eerste begrafenis heeft gekocht of later heeft laten overschrijven. Veel begraafplaatsen registreren per graf maar één rechthebbende. Weet u niet wie het is, vraag het dan schriftelijk na bij de beheerder van de begraafplaats. Bij een gemeente kunt u om een schriftelijk besluit vragen.

Nee. Met een grafrecht krijgt u het recht om in dat graf te laten begraven, maar de grond blijft eigendom van de begraafplaats. Het grafrecht is ook geen registergoed. De grafsteen of het gedenkteken blijft wel eigendom van de rechthebbende of degene die het plaatste, zolang het graf niet mag worden geruimd. Daarna kan de begraafplaats de steen volgens haar regels verwijderen.

Volgens de Wet op de lijkbezorging wordt een grafrecht verleend voor onbepaalde tijd of voor bepaalde tijd van ten minste tien jaar. Een wettelijk maximum is er niet. In de praktijk bepaalt de verordening of het reglement van de begraafplaats welke termijnen mogelijk zijn, bijvoorbeeld tien, twintig of dertig jaar. Kijk in uw grafakte wanneer uw recht afloopt. Bij een gemeente loopt de termijn meestal vanaf de uitgifte, niet vanaf de begrafenis, maar dat verschilt per verordening.